دیگ اب گرم یا آب داغ با استفاده از احتراق و گرمای مشعل و برخورداری از سطوح جذب انرژی گرمایی ، وظیفه تامین گرمایش مورد نیاز در صنایع ، ساختمانها و استخرها را بعهده دارد.

دیگ های آبگرم فولادی صرف نظر از ظرفیت ، ابعاد و فشار کار به انواع “فایرتیوپ” و یا “واترتیوپ” تقسیم می شوند. با توجه به اهمیت سطوح تبادل حرارت در دیگ ها ، برخی از تولیدکنندگان به منظور افزایش این سطوح تبادل حرارت ، از سطح انتهای دیگ نیز برای گردش آب و تبادل حرارت استفاده می کنند که به این دیگ ها عقب خیس یا “Wet Back” می گویند ، بدیهی است دیگ های وت بک از نظر هزینه ساخت گرانتر و دارای راندمان و قیمت تمام شده بیشتری نسبت به دیگ های “Dry Back” می باشند.

براساس استانداردهای پذیرفته شده بین المللی بطور کلی در ساخت دیگ آبگرم یا آب داغ فولادی جنس بدنه (shell )، کوره یا محفظه احتراق و شبکه ها باید از فولادهای آلیاژی مخصوص ساخت مخازن تحت حرارت و فشار مطابق DIN 17MN4 و یا ASMEA516/G70 و برای جنس لوله ها یا تیوپ های بویلر از لوله های آتش خوار بدون درز DIN ST 35.8 باشد.
یکی از مهمترین نکات در طراحی و تولید دیگ های آبگرم فولادی (آب گرم ، آب داغ و بخار) منطبق بودن کلیه قسمت های ساخت ، اجرا ، قطعات ، کنترل ، دسترسی ، تست و … با استانداردهای مدوّن و شناخته شده و همچنین انطباق با نقشه های اجرایی و دستورالعمل های ساخت و طراحی بویلر از برندهای تایید شده بین المللی است ، بعبارت دیگر صرف بهره گیری از نوع مرغوب فولادهای آلیاژی و لوله های آتش خوار گفته شده در بالا به تنهایی نمی تواند تضمین کننده عملکرد ، راندمان و طول عمر مفید بویلر باشد ، بلکه لازم است ساخت بویلر با استفاده از نقشه های تایید شده و نیز به روشهای تعریف شده و مورد قبول استانداردهای بین المللی انجام پذیرد . این نکته تا آنجا اهمیت دارد که ساخت بویلر بدون نقشه های مدوّن و تایید شده به هیچ وجه قابل توجیه نیست